Dilema berri hau segurtasunaren ikuspegi zabal eta integratutik lantzen da, gazteen eguneroko bizitzan eta ongizatearen pertzepzioan eragina duten dimentsio anitzak kontuan hartuz.

Segurtasuna ez da soilik arrisku edo mehatxuen absentzia bezala ulertzen, baizik eta gazteek beren ingurunean lasai, babestuta eta konfiantzaz sentitzeko duten gaitasuna bezala. Zentzu horretan, segurtasuna egunerokoan eraikitzen da: bizitzen diren espazioen, ezartzen diren harremanen eta eguneroko bizitza garatzen den testuinguruen bidez (bai fisikoak bai digitalak).

Ikuspegi honetatik, ongizate kolektiboan zuzenean edo zeharka eragina duten hainbat eremu lantzen dira: espazio publikoetako bizikidetza, ingurunearen erabilera eta zaintza, mugikortasuneko segurtasuna, aisialdiko egoerak, arrisku digitalak edo larrialdi klimatikoekin eta osasun-krisiekin lotutako zaurgarritasun forma berriak. Era berean, kontuan hartzen dira segurtasunaren pertzepzioan eragina izan dezaketen faktore sozialak, hala nola jazarpena, bizikidetzako tentsioak edo desberdintasunak.

Hala ere, dilema honen helburua ez da eremu horiek ikuspegi tekniko edo espezializatu batetik aztertzea, baizik eta eguneroko esperientzian nola islatzen diren ulertzea: noiz eta non sentitzen diren gazteak zaurgarriago, zein elementuk sortzen duten segurtasun eza ingurunean, eta nola eragiten duten faktore horiek mugitzeko, harremanak izateko edo parte hartzeko moduan, bai espazio fisikoan bai digitalean.

Ikuspegi honek segurtasuna ongizatearekin, prebentzioarekin eta zaintza kolektiboarekin lotzeko aukera ematen du, eta pertsonen zein komunitatearen papera azpimarratzen du ingurune seguruagoak, inklusiboagoak eta bizigarriagoak eraikitzeko.